Masua i Pan di Zucchero

Wybrzeże między Nebida a Masua to kawał górniczej historii zawieszonej tuż nad wodą: tunele, ruiny płuczek i Porto Flavia – wykuty w klifie w 1924 roku port przeładunkowy rudy, który do dziś można zwiedzać. Kawałek dalej od brzegu, samotnie pośród błękitu, wyrasta Pan di Zucchero: mierząca 133 metry, najwyższa iglica skalna w całym basenie Morza Śródziemnego.

Wchodząc do wody z plaży Masua, płyniemy wzdłuż skalnych ścian w kierunku mniejszych skałek. Z kolei u podnóża samej iglicy – do której dotrzemy podczas wycieczki łodzią lub kajakiem – czekają na nas podwodne tunele i szczeliny, w których chętnie kryją się kleszczaki, kulbaki i skorpeny. Ciemne skały i gwałtownie rosnąca głębokość nadają temu miejscu znacznie bardziej surowy, wręcz dramatyczny charakter niż łagodnym plażom na wschodnim wybrzeżu.

Ten odcinek wybrzeża jest bezpośrednio wystawiony na mistral: przy wietrze z północnego zachodu woda szybko mętnieje, a fale potrafią błyskawicznie urosnąć, więc na snorkelingową wyprawę warto wybrać spokojny, bezwietrzny dzień – bez spiny i zbędnego ryzyka. W zamian za to, dzięki zachodniej ekspozycji, tutejsze zachody słońca za Pan di Zucchero to absolutna czołówka na wyspie. Ostatnie wejście do wody tego dnia robi tu podwójną robotę.